Zwemmen, klimmen en kruipen voor zijn vader: Bas (28) trekt dwars door Nederland zonder wegen

Elf dagen lang wandelde, zwom, klom en kroop Bas Verdoes (28) dwars door Nederland, zonder verharde wegen of fietspaden te volgen. Na 283 kilometer bereikte hij vrijdag 18 september de Noordzee. Met zijn tocht vraagt Verdoes aandacht voor de ziekte van Parkinson en zamelt hij geld in voor onderzoek naar geneesmethoden. Zijn motivatie is persoonlijk: zijn vader heeft Parkinson.

‘Mijn vader is erg enthousiast over de tocht’, vertelt Verdoes. ‘Hij heeft zelfs een beetje geholpen met het samenstellen van de route en het werven van donaties. Toen hij zag hoe heftig sommige stukken waren, heeft hij zich wel even zorgen gemaakt. Maar meer dan alles is hij erg trots en dankbaar.’

De Katwijker begon op 22 augustus aan de Duitse grens. Zijn zelfbedachte regels waren streng. Wegen en fietspaden mocht hij oversteken, maar niet volgen, ook niet via stoep of berm. Alleen onverharde paden waren toegestaan. Om privéterrein en verboden gebieden te vermijden, fietste hij in het voorjaar zo’n 800 kilometer door Nederland. Hij vroeg meer dan honderd boeren persoonlijk toestemming om hun land over te steken.

Honderd keer het water in

Een gewone wandeltocht was het allerminst. Verdoes droeg een rugzak van meer dan twintig kilo, met daarin onder meer een noodbivak en een opblaasboot. Daarmee stak hij honderden sloten over. De zwaarste kilometers lagen tussen Amersfoort en Woerden.

‘Vanuit het water een steile, modderige kant opkomen waar vaak dikke vegetatie groeit, kost veel energie. Dat heb ik daar denk ik zo’n honderd keer moeten doen om sloten, rivieren en plassen over te steken.’

Bramen, riet en brandnetels maakten de oevers lastig begaanbaar. Natte voeten vormden een ander probleem. ‘Door de dauw op het gras en de constante miezer kon ik mijn voeten niet droog houden, waardoor het risico op blaren en infecties groot was.’

Vermoeidheid maakte de tocht extra riskant. Een misstap kon een verzwikte enkel, een val in het water of een verwonding aan een roestig obstakel betekenen. 

Tijdens de tweede etappe liet Verdoes zijn boot achter om gewicht te besparen en meer kilometers te kunnen afleggen. Waterpartijen moest hij daardoor zwemmend oversteken. Vrienden hielpen door zijn rugzak naar de overkant te brengen.

Koorts

De tocht verliep anders dan gepland. Na drie dagen kreeg Verdoes hoge koorts. Hij moest een week herstellen. Omdat hij doordeweeks moest werken, besloot hij de resterende kilometers in verschillende etappes af te leggen. Uiteindelijk voltooide hij de tocht in vier etappes.

Vier etappes

Ook de route zelf leverde verrassingen op. In Gelderland stuitte hij op recent aangelegde stiltegebieden waarvan de hekken nog niet op openbare kaarten stonden. Soms betekende dat tot twintig kilometer teruglopen en ter plekke een nieuwe route bedenken. ‘Wat ook niet hielp was dat ik toen ook nog eens van het pad was om een ongeprovoceerde Schotse Hooglander af te schudden die door een houten barrière was gebroken om me een kwartier achterna te zitten.’

Tijdens de laatste etappe door Zuid-Holland ging het lopen naar verhouding gemakkelijker. Niet omdat er minder hindernissen waren, maar omdat er gewenning optrad. In Den Haag ging zijn boot lek, waardoor ook de laatste kilometers nog spannend werden.

Grenzen verleggen na ziekte

De drang om fysieke uitdagingen aan te gaan ontstond na een periode waarin Verdoes zelf ernstig ziek was. Duursport speelde een belangrijke rol in zijn jarenlange revalidatie. ‘Mijn periode van ziekte heeft ertoe geleid dat ik mijn grenzen wilde blijven verleggen om te herstellen, of het nou hopeloos leek of niet.’

Toen hij tijdens zijn ziekte zijn woning moest verlaten, zette hij zijn werk tijdelijk stil. Hij fietste in twee maanden 5.000 kilometer van Lapland naar Polen. ‘De Finse meren gaven me het idee om Nederland zwemmend over te steken. Zodra ik over boerenlandpaden leerde, veranderde dat idee in een wandeltocht.’

Vorig jaar zwom hij al tien kilometer vlinderslag voor het goede doel. Voor deze nieuwe actie koos hij Parkinson vanwege zijn vader en andere mensen met de ziekte die hij ontmoet.

Dankbaar

Voor Verdoes draait de tocht om ‘verbindingen maken’. Hij verwijst daarbij naar het maken van nieuwe verbindingen in de hersenen bij mensen met Parkinson en naar zijn eigen herstel.

Ook letterlijk moest hij verbindingen leggen: boerenlandpaden, natuurgebieden en onverharde trajecten werden samengevoegd tot één route dwars door Nederland.

Na 283 kilometer kijkt hij vooral met voldoening terug. ‘Ik ben iedereen die toestemming heeft gegeven of op andere manieren heeft geholpen enorm dankbaar. Dankzij hen heeft dit project een schaal kunnen bereiken die vele malen groter was dan ik vooraf droomde.’

Een volgende fysieke monstertocht staat voorlopig niet op het programma. Verdoes heeft andere plannen. ‘Mijn volgende uitdaging is meer van cognitieve aard: afstuderen.’

Ook doneren? Kijk dan op www.voorparkinson.nl/fundraisers/nederlandzonderwegen