Miniatuurtje: ‘Vette bek’

Foto’s roepen herinneringen en andere beelden op. Kleine gebeurtenissen, vergeten ontmoetingen. Adri van Beelen beschrijft ze in miniatuurvorm.

‘Vette bek’

De avond ervoor was Kees letterlijk uit de Casa Cara gerold. Hij wist zelf niet meer hoe laat het was en wie er allemaal bij hem waren. Alleen dat hij gezellig had zitten tetteren met zijn vrienden, die echter een voor een de tent hadden verlaten in de verwachting hun bed nog te kunnen vinden. Maar Kees was tot ver na sluitingstijd gebleven, tot het moment waarop de uitsmijter de naam van zijn functie eer aandeed. Kees was meteen slingerend naar de overkant gelopen om een patatje bij Jaap Bax te scoren. ‘Effe een vette bek halen’, brabbelde hij toen hij tegen de deur van de snackbar drukte. De deur gaf echter geen krimp. Ergens hoorde hij iemand roepen: ‘We benne gesloten’.

‘Gesloten, gesloten’, gonsde het door Kees’ hoofd. Wat was dat nou voor een rotstreek? Had-ie eindelijk trek in een lekker patatje met, was de tent gesloten. Dan maar op zoek naar een andere zaak die hartige etenswaren verstrekte. En zo zwalkte hij voort.

Aan het einde van de Wilhelminastraat stak hij de Boulevard over en waggelde hij het strand op. Er moest toch nog wel ergens een strandtent met patat open zijn? Hij voelde hoe het zand van de zijkant zijn schoenen ingleed. Zijn stappers werden als lood en nadat hij in het mulle zand was gaan zitten trok hij schoenen en sokken uit. Hè, het was toch wel een beetje fris. Hoe laat was het nou eigenlijk? Hij probeerde op zijn horloge te kijken, maar de wijzers en de cijfers dansten om elkaar heen. Snel rolde hij naar een strandhokje en nestelde zich onder de zitbank. Daar trok hij een zeil over zich heen en viel in een diepe slaap.

‘Nou, jij heb geluk gehad’, zei de man van de strandtent de volgende ochtend nadat hij Kees had wakker geschud. ‘Je had wel dood kenne wezen. Zo warm is het nou ook weer niet.’

Wazig keek Kees hem aan, ging rechtop zitten en sprak de gedenkwaardige woorden: ‘Een Patatje Oorlog graag’.