Miniatuurtje: Kabaal

Foto’s roepen herinneringen en andere beelden op. Kleine gebeurtenissen, vergeten ontmoetingen.  Adri van Beelen beschrijft ze in miniatuurvorm.

Kabaal

De jongeman stond eind jaren 60 bij het laatste restje van het Tramhuis aan de Tramstraat te kijken. Het wachtlokaal, een kenmerkender gebouw was er niet in Katwijk. Het restant vertelde het verhaal van een verdwenen wereld. Een wereld die liet zien dat men vroeger zelfs iets praktisch als een tramhalte met zorg en gevoel voor esthetiek bouwde. Het pand had karakter, ambacht, én een ziel. Met de sloop verdween niet alleen een bouwwerk, maar ook een manier van kijken naar bouwen.

Een zeer oude man kwam naast hem staan. ‘Ik heb het nog zien bouwen’, zei hij. ‘Ja, ik was heel klein hoor. Soms denk ik dat ik het me alleen maar inbeeld, zo klein was ik. M’n moeder klaagde over de herrie van de bouwactiviteiten. Maar ja, zij was heel gevoelig voor geluid. Als je een scheet liet, was ze al van slag.’ Hij spuugde een golf bruine drab op de grond; hij pruimde. Een van de laatste pruimers.

‘Maar het is ouwe troep. Ze kenne het maar beter weghalen, dit soort dingen. Het staat de vooruitgang in de weg. Ik word straks ook thuisgehaald, en dat is maar beter zo.’ Hij wees omhoog naar de wolken. ‘Ik mot ook plaats maken voor nieuw leven. Wat heb je nou nog aan mij, iemand die geen nageslacht meer verwekt?’ Hij keek naar het restant van het tramhuis. ‘En wat heb je nou aan een tramhuis als er geen tram meer rijdt?’ Hij spoog weer op de grond en liep langzaam verder.

De jongeman slikte. Waarom was het leven zo hard? Waarom nam men zo makkelijk afscheid van het verleden. De vooruitgang? Voor iemand die vasthield aan dingen viel het niet mee om te leven. De wereld wilde immers door, steeds maar door.

De bulldozer met zijn gemene grijparm begon het laatste restant te slopen, met veel kabaal. De jongeman deed vanzelf een stap achteruit. De moeder van de oude man zou de sloop vast niet hebben kunnen aanhoren. Maar gelukkig hoefde ze dat niet meer.