Miniatuurtje ‘Kennedy?? Die ken ik iet’

Foto’s roepen herinneringen en andere beelden op. Kleine gebeurtenissen, vergeten ontmoetingen. Adri van Beelen beschrijft ze in miniatuurvorm.

Kennedy

‘Kijk...’, zei de keurige man met het witte haar tegen de andere mannen op de Boulevard, ongeveer ter hoogte van Hotel Noordzee. ‘Jullie hebben allemaal gevaren. Nou ja, een enkeling van jullie was timmerman of metselaar, maar de meesten hebben hun hele leven op zee versleten. En dat ken je dan ook wel zien aan jullie handen. Die zijn verweerd door het harde werk op zee, nietwaar?’

‘En jij dan Arie?’ vroeg een van de mannen. ‘Laat me jouw handen eens zien.’

Arie hield zijn rechterhand op. ‘Zo, wat een schone nagels! Je ken wel zien dat je een kantoormannetje ben.’

‘Ja’, antwoordde Arie. ‘Ik zat mijn leven lang op kantoor. Maar daarom ben ik nou juist jaloers op jullie. Jullie hebben tenminste het echte leven meegemaakt. Dat van mij was maar een surrogaatleven. En van zovelen. Nou ja, zovelen, het geldt natuurlijk niet voor iedereen. Neem president John F. Kennedy, die een partie maanden geleden is vermoord, die had natuurlijk een bewogen leven.’

‘Wie is d’r vermoord?’ vroeg een van de mannen geschrokken.

Zijn buurman boog zich naar hem toe. ‘Kennedy uit Aemerikae.’

‘Kennedy?? Die ken ik iet. Waer weunde die dan?’

‘Nou… in Aemerikae natuurlijk!’

‘Kom Kees, dat heb je toch wel gezien op tillevisie.’

‘Tillevisie?’ sprak Kees. ‘Ik heb gien tillevisie. Me zuster, onze Ans, die heb wel tillevisie. En me broer, Jan, die heb òòk tillevisie. En jae, d’r wordt soms wat afgemoord op de tillevisie. Maar van een Candy heb ik iet ehoord.’

‘Kennedy!’

Arie, de keurige man met het witte haar had inmiddels een sigaret opgestoken.

‘Wat zingt-ie dan?’ vroeg Kees.

‘Wie?’

‘Kendy?’

‘Die heb nooit gezongen.’

‘Nee, voor zingen moet je bij Elvis Presley wezen’, zei Klaas, die nog niks gezegd had, maar nu wakker schrok.

‘Preslie?’

‘Ja, die schreeuwlelijk uit Engeland of zoiets.’

‘O’, zei Kees, ‘nou, ik vind ze allemaal lelijk. Allienig die maaid iet, die Marjolein Monroe. Die mag er wel wezen.’

‘Man!’ riepen de anderen in koor. ‘Die is ook allang dood.’

Foto: Collectie Katwijks Museum