Gerda rent 160 kilometer voor zieke nicht Corina

Gerda de Zwart stond vorig weekend aan de start van de HoHo 100 in Amersfoort. Met een bijzonder doel rende ze de 160 kilometer in minder dan twintig uur. ‘Elke keer als ik wilde wandelen of opgeven, dacht ik aan Corina. Zij heeft nog veel meer pijn, maar heeft niet de keuze om te stoppen.’

Door Marieke Kamer-Voorn

Het is maandagmiddag en Gerda de Zwart (54) neemt de telefoon op. Ze weet van het belletje, maar is nog in twijfel wat ze daarvan vindt. ‘Ik hou er niet van om in de belangstelling te staan, ben liever op de achtergrond.’ Haar man heeft de redactie geïnformeerd. ‘Ik ben in eerste instantie wel een beetje boos op hem geworden hoor’, lacht ze. Maar voor het doel dat ze met haar bijzondere prestatie onder de aandacht wil brengen, maakt Gerda een uitzondering.

Ze rende afgelopen weekend 160 kilometer in Amersfoort. Honderd mijl, een enorme afstand. Ze deed het voor het eerst. Het verste wat ze ooit had gelopen was 112 kilometer. Dat was de ultramarathon The Wall in het noorden van Engeland. Gerda: ‘Maar dat was meer een recreatieve loop’. Ook deed ze vorig jaar, als lid van Atletiekvereniging Rijnsoever, mee aan de 60 van Texel.

Kanker

Maar nu stond er iets anders op het spel. Haar nicht Corina van Duijn is ernstig ziek. Uitgezaaide alvleesklierkanker. Na de operatie slaat de chemo niet goed aan, sterker nog, Corina wordt er zieker van en de behandeling wordt gestaakt. Maar ze wil verder kijken. 56 jaar voelt nog lang niet alsof het leven klaar is. Zeker met twee dochters in de bloei van hun leven.

Er zijn alternatieve therapieën, verkrijgbaar in het buitenland, maar die worden niet vergoed door de verzekering. Daarom is ze een inzameling begonnen.

Onbereikbaar doel

Gerda wil graag iets doen om dat onder de aandacht te brengen. ‘Ik wilde een doel voor mijzelf zetten, waarvan ik eigenlijk zou denken: dat kan ik helemaal niet.’

Ze is bekend in het wereldje van de ultralopen, en besluit de 160 kilometer te rennen. ‘Ik heb uiteraard wel getraind, maar met een druk gezin met vier kinderen en een baan, moest ik wel echt iets opzij zetten. Elk vrij uurtje ben ik gaan trainen. Net als op mijn voeding letten, en podcasts luisteren van andere ultralopers voor tips.’

Bevroren banaan

De start is zaterdagochtend om 08.30 uur, en daarna volgen heel veel rondjes van 3,7 kilometer. Man Hans Molenaar is mee voor de verzorging. Hij staat met een tafel op de plaatselijke atletiekbaan. ‘Hij gaf mij een rugzakje bijvoorbeeld, zodat ik in een ronde kon eten.’

De omstandigheden zijn door de kou erg pittig. ‘Het was op een gegeven moment min 7 graden. Al het drinken en eten, zoals mijn banaan, waren gewoon bevroren.’

Ze is moe, kapot, maar ook trots

Gerda rent al die tijd, 19 uur en 45 minuten lang. ‘Alles in je schreeuwt dat je moet stoppen. Of moet gaan wandelen, maar daarvoor is het veel te koud. Elke keer als ik dacht aan opgeven, kwam Corina in mijn gedachte. Haar pijn stopt nooit, zij moet doorgaan, heeft geen keuze. Dat heeft mij er echt wel doorheen gesleept.’

Om 04.15 uur komt ze over de finish. Ze is een van de 35 deelnemers die de 100 mijl heeft uitgelopen. Ruim 30 redden het niet. Ze is moe, kapot, maar ook trots. Een dag later is de trap op een kwelling, en bij aandoen van haar schoenen heeft ze tijdelijk even hulp nodig, maar dat hindert niks. ‘Ik hoop dat ik Corina op deze manier een klein beetje kan helpen. Ze is zo sterk, zo positief en geeft zoveel energie aan anderen. Misschien kan ik zo meer mensen bereiken om voor haar te doneren.’

De doneerpagina van Corina van Duijn is te vinden op:

https://www.doneeractie.nl/steun-mij-door-alternatieve-bij-alvleesklierkanker/-98561