Vedette zwaait na dertien seizoenen af: ‘Ook zonder Robbert Susan is er VV Katwijk’

Robbert Susan. Al meer dan een decennia onlosmakelijk verbonden met VV Katwijk. Maar na dertien seizoenen gaat de 36-jarige Oegstgeester de club verlaten, met een voldaan gevoel. ‘Het voelt nog een beetje onwennig dat ik binnenkort niet meer op het veld sta, maar het is goed geweest. Ik heb echt alles eruit gehaald wat erin zat.’

Door Jonah van den Oever

De gedreven middenvelder heeft in al die seizoenen meer dan 300 wedstrijden gespeeld en is vijf keer kampioen geworden, waarvan vier keer met een landstitel bij de amateurs. Susan typeert zichzelf als iemand die altijd tot het gaatje gaat. ‘Ik ga altijd met maximale strijdlust een wedstrijd in, verliezen is nooit een optie voor mij geweest.’

Niveau

Susan kwam in 2011 over van Voorschoten’97. Hij werd toentertijd gescout door Henry Pouw. Meerdere clubs hadden de pijlen op hem gericht, maar zijn keuze viel toch op VV Katwijk. ‘Ik wist dat ik een gewilde speler was. Dat gaf me het nodige zelfvertrouwen. Maar tijdens de eerste paar trainingen dacht ik; wat gebeurt hier nou? Ik kon het niveau in eerste instantie nog niet bepaald aan.’

Met als gevolg dat Susan het begin van zijn eerste jaar bij de oranjezwarten veel op de bank doorbracht. Richting het einde van het seizoen kwam hij echter steeds meer op het niveau en begon meer en meer te spelen. ‘Maar ik had toen al getekend bij FC Rijnvogels’, vertelt hij. Desalniettemin wilde VV Katwijk hem echt heel graag houden. Met als gevolg vele basisplaatsen en uiteindelijk toch een contractverlenging bij de oranjezwarten.

Carrière

Met al die kampioenschappen is het voor Susan moeilijk om een hoogtepunt te noemen. Toch is er één wedstrijd die hij nooit meer gaat vergeten. ‘Quick Boys-VV Katwijk. 1 november 2014. Ik weet het nog als de dag van gister. De lucht was strakblauw en Nieuw Zuid was helemaal volgepakt. Je voelde aan alles dat iedereen weer snakte naar de derby, die na tien jaar eindelijk weer werd gespeeld. De hele ambiance voor en tijdens de wedstrijd was onvergetelijk met al het vuurwerk en gezang. Ik stond vooraf in de spelerstunnel en tijdens de hele pot bol van de adrenaline. En dat we dan uiteindelijk nog met 1-2 wonnen maakte het helemaal fantastisch.’

Pechseizoen

Dit laatste seizoen is volgens Susan voor hem persoonlijk een pechseizoen. ‘We begonnen echt goed, toen pakte ik een rode kaart met een schorsing van vier wedstrijden. Daarna ging het steeds beter, maar brak ik mijn arm in de bekerwedstrijd tegen Almere City. Toen ik daarvan weer hersteld was, kreeg ik last van mijn knie. Ik heb daarna nooit meer pijnvrij kunnen spelen.’

Het blessureleed zorgt ervoor dat Susan zich bij zijn beslissing kan neerleggen. ‘Mijn knieën willen gewoon niet meer.’ Toch sluit hij niet uit dat hij nooit meer gaat voetballen. ‘Ik ben van plan om zo nu en dan op de zondagochtend in een vriendenteam te spelen.’

Geweldig

Toen Susan begin dit jaar bekend maakte dat hij ging stoppen, werd hij overspoeld met mooie berichten. ‘Vanuit allerlei hoeken, ook van mensen waar ik het echt niet van verwachtte, kreeg ik mooie reacties. Dat heeft mij erg goed gedaan.’

‘wij-gevoel’

Het geheim van dertien jaar Robbert Susan bij VV Katwijk is volgens de vedette de club zelf. ‘De familiesfeer, de clubliefde, de gezelligheid. Bij deze club is zo sterk het ‘wij-gevoel’ aanwezig. Van kampioenschappen tot tragische momenten. Iedereen doet hier alles met elkaar. Kijk maar naar de benefietavond voor Sander Molenaar of die indrukwekkende steunbetuiging voor Frans Albers. Het heeft me altijd heel erg geraakt hoe verbonden iedereen met elkaar is.

Mede daardoor heb ik zo’n speciale band met de mensen hier opgebouwd. Dat is echt het ingrediënt voor mijn succes geweest. In de loop der jaren heb ik meerdere aanbiedingen gehad, maar ik heb nooit een seconde getwijfeld om weg te gaan. Dit is mijn club, dat voel ik in mijn hele lichaam.’

Missen

Susan gaat de ‘kleedkamersfeer’ het meest missen. ‘Kijk, die trainingen tijdens een regenachtige avond in november zijn natuurlijk geen hoogtepunten. Maar gewoon dat teamgevoel in de kleedkamer, met al die geintjes onderling. Dat ga ik verschrikkelijk missen.’

Wat hij niet gaat missen, is het strakke voedings- en drinkschema. ‘Tijdens mijn werk als gymleraar op Visser ’t Hooft in Leiden word ik altijd ‘Spa rood fles’ genoemd, ik loop namelijk altijd met een literfles Spa rood. Dat ik nu wat meer de teugels kan laten vieren op dat gebied vind ik wel fijn.’

Dat Susan nu meer tijd heeft voor zijn gezin, is een groot pluspunt. ‘Wat mensen weleens vergeten, is dat mijn gezin in al die jaren ook een groot offer heeft gemaakt. Als ik om twee uur weg moest uit het pretpark om te trainen, moesten mijn vrouw en kinderen ook mee. Ik ben ze er heel dankbaar voor dat zij het altijd geaccepteerd hebben. Ik ga ze de aankomende tijd dan ook alles teruggeven wat zij verdiend hebben.’

Trainer

Susan heeft vertrouwen in de opvolging. ‘Ik heb het er hier veel over gehad, maar ik heb alle vertrouwen in de toekomst. Ook zonder Robbert Susan is er VV Katwijk. Toen ik hier kwam, hadden ze ook nooit gedacht dat ik hier dertien seizoenen zou blijven.’

De vedette gaat aankomend jaar de VC3-trainerscursus doen. Hiervoor gaat hij meelopen met Katwijk Onder 23. Daarna hoopt hij nog een trainerscursus te doen op een hoger niveau, wat hem recht geeft om trainer van het eerste elftal te worden. Dat is dan ook zijn doel. ‘Ik wil in de toekomst trainer van VV Katwijk worden.’

Voor jongens die dromen van een carrière als Robbert Susan, heeft de vedette een belangrijke les. 

‘Blijf altijd je stinkende best doen en zorg dat je jezelf niks kan verwijten. Soms moet je namelijk ook een beetje geluk hebben. Als ik twee wedstrijden later pas in de basis zou spelen bij VV Katwijk in mijn eerste seizoen, had ik naar Rijnvogels gegaan. Dan zou ik dit allemaal niet gehaald hebben. Na al die jaren heb ik echt alles eruit gehaald en kan ik mezelf niks verwijten. Dat durf ik met de volle zekerheid te zeggen.’