Kroegbaas in Katwijk of..
Algemeen• politicus vermomd in een café
Ze houden zich overdag schuil en komen 's avonds tot leven. In het donker werken ze hard en als het eerste licht naar binnen schijnt, zijn ze de laatste die de deur achter zich sluiten. Het is tijd om de kroegbazen uit het donker te halen en in het licht te zetten. Deze week is het de beurt aan kroegbaas Jan Haasnoot van café Boeien.
Door Elske van der Valk
Jan Haasnoot zit op een terrasje als hij een paar meiden naast hem ziet die met elkaar in gesprek zijn. 'Ja, boeien', kieren de jonge dames constant naar elkaar. De zin blijft hangen bij Haasnoot. Als hij van het terras afloopt weet hij het zeker. 'Café Boeien', dat is hem. Zijn twee compagnons die samen met hem de Albatros in de E.A. Borgerstraat hebben gekocht, zijn het gelijk met de nieuwe naam eens. Een wonder, want het drietal werd het maar niet eens over een nieuwe kroegnaam. 'Allemaal oubollig', weet Haasnoot nog. Het is alweer vijf jaar geleden dat de mannen besloten de kroeg te kopen. De vrienden waren vaste klant bij de Albatros en wilden voorkomen dat 'hun café' in handen zou vallen van een 'gekke Amsterdammer'.
Sloop
Sindsdien doet Haasnoot de exploitatie van het café en zijn de andere twee meer op de achtergrond. Dat bevalt hem wel, want hij hoeft nu minder te overleggen. De kroeg moest op de schop en werd flink verbouwd. Haasnoot: 'We hebben de hele boel gesloopt tot groot ongenoegen van de vaste klanten. Maar we moesten wel, het was allemaal te oud'. Twee maanden lang is het café dicht geweest, wat ervoor zorgde dat de klanten in de beginperiode hun heil zochten bij concurrenten en toen de tent weer open ging, vonden sommigen het op een kantine lijken.
'Je kan het nooit iedereen naar de zin maken', weet de kroegbaas. Toch is er in zijn kroeg voor ieder wat wils. Achter in de zaak kan er gedart worden en de tafels zijn mensen aan het klaverjassen of pokeren. Niets is geforceerd. 'Mensen voelen zich hier thuis. Dat vind ik ook erg belangrijk.' Haasnoot richt zich op een gemoedelijke sfeer. Dringen voor een biertje aan de bar is niet nodig en proberen een glas naar je mond te krijgen terwijl je staat vastgeklemd tussen een groep mensen komt hier niet voor. 'Nee, mensen komen hier niet om te scoren.' Hij zit dan niet in het bekende uitgaansgebied rond de Badstraat, maar achterover leunen kan hij niet. De tafels zitten in het weekend vol en de barkrukken zijn bezet. 'De avonden kunnen best hectisch zijn. Maar er staan geen wachtrijen aan de bar. Ik vind de gezelligheid in het café het belangrijkst.' Indisch eten, slipjesavond en Italian night. Je brengt het niet zo snel in verband met een oude kroeg verscholen, net achter de Boulevard. Is café Boeien de laatste jaren niet sluipsweg veranderd van kroeg in eetcafé. Haasnoot leunt achterover en slaat de constatering gelijk van tafel. 'Nee, we zijn geen eetcafé.'
Eetcafé
Maar waar ligt de grens tussen een tafel met bierdrinkers en een rijsttafel? Wanneer ben je een kroeg en waar stap je de grens over naar het eetcafé? 'Dat weet ik niet', erkent Haasnoot, maar hij herstelt zich snel. 'Ik heb geen kok in dienst en serveer niet iedere dag eten. Dat doe ik alleen buiten de al drukke tijden om. Op deze manier bied ik iets extra's tijdens de rustige dagen.' Halverwege het gesprek wordt Haasnoot zelf nieuwsgierig. Hij wil weten waar ik vandaan kom, wat ik voor opleidingen heb gedaan en wat mijn werk precies inhoudt. 'Werk je full-time in dienst bij Uitgeverij Verhagen? Alleen voor De Katwijksche Post?' Zijn nieuwsgierigheid komt door zijn achtergrond in de politiek, waar hij regelmatig met journalisten te maken heeft gehad. Die politiek volgt hij als PvdA'er nog nauwlettend onder andere in deze krant. Net als ieder andere politicus vindt hij, dat zijn eigen partij in de krant wordt ondergesneeuwd door andere partijen. Hier en daar ontglipt er een 'Wij van de PvdA', van zijn tong. In zijn uitspraken komt duidelijk naar voren dat hij na zes jaar nog geen echt 'afscheid' heeft genomen van de gemeenteraad, waar hij veertien jaar lang actief is in geweest. Hij geeft toe dat hij het raadslid zijn wel eens mist, ondanks de irritaties die hij voelt als hij een raadsvergadering volgt of wanneer hij over de perikelen in het gemeentehuis leest in de krant. Langs de zijlijn staan lijkt voor deze uitgesproken Katwijker moeilijk. Dan maar weer terug het veld in? 'Nee ik denk het niet. Dan krijg ik ruzie met mijn vrouw.'
Later krabbelt hij alweer een beetje terug. 'Misschien een half verkiesbaar plaatsje op de lijst.'
