De kroeg is een soort kieteltuin
Algemeen• Kroegbaas in Katwijk
Ze houden zich overdag schuil en komen 's avonds tot leven. In het donker werken ze hard en als het eerste licht naar binnen schijnt, zijn ze de laatste die de deur achter zich sluiten. Het is tijd om de kroegbazen uit het donker te halen en in het licht te zetten. Deze week is het de beurt aan kroegbaas Hans Lindeboom van café Stairs.
Door Elske van der Valk
'Ben je een Katwijker?' Observerend en met een schuine blik kijkt hij naar de fotograaf. 'Jazeker.' Hans Lindeboom blijft hem aankijken. 'Ik ken je niet.' Ikzelf heb kroegbaas Lindeboom wonderbaarlijk genoeg nog nooit eerder ontmoet, maar hij weet wie ik ben. Hij kent veel mensen en de mensen kennen hem ook. Het nieuwe gezicht van de fotograaf verrast hem. Waarom kent hij deze Katwijker nog niet? Van woensdag tot en met zondagochtend is Lindeboom te vinden in zijn café Stairs aan de Badstraat, waar hij toezicht houdt op al het 'jonge volk' dat bij hem over de vloer komt. Zijn achternaam verraadt dat hij ook connecties heeft met café De Lindeboom op de Voorstraat. Van 1984 tot 2013 zat hij daar iedere maandagochtend met zijn broer Peter voor overleg. Het geld wordt op tafel gegooid, rekeningen betaald en de belangrijke en minder belangrijke zaken worden met elkaar besproken. De broers zijn in een horecafamilie opgegroeid. Hun ouders waren eigenaar van Hotel Lindehof aan de Boulevard en café 't Parlement dat daarachter grensde. Beide ondernemingen werden in 1995 van de hand gedaan en gesloopt, maar daar kwam voor Hans iets moois voor terug: Café Stairs. Dit leidde er toe dat Hans verantwoordelijk werd voor zijn zaak aan de Badstraat en Peter doorging met De Lindeboom. Dat deden de broers eerst nog gezamenlijk, maar in 2013 kwam daar een einde aan. 'Andere inzichten', verklaart Lindeboom de break-up. Heeft ruzie beide mannen uit elkaar gedreven?
'Nee zeker niet. We verschilden te veel van mening.' Hij wordt wat stiller en kijkt naar zijn handen. Als ik erop doorga, zie ik dat hij er niet te diep op in wil gaan. Hij moet lang nadenken over wat die verschillen nou eigenlijk waren. 'Het is te lang geleden', concludeert hij, en gaat rechtop zitten. De kroegbaas wijst naar de kleine spotjes die boven de bar in Stairs hangen. 'Het ging om kleine dingetjes zoals dat soort lampjes.' Hij ziet zijn broer niet als concurrent, de kroegen vindt hij niet te vergelijken. 'Stairs is echt een nachtkroeg.' Dat vindt de Katwijker soms wel jammer. Tot 2002 was er de regel dat alle kroegen om 02.00 uur gesloten moesten zijn. Dat waren nog de nachten dat Lindeboom op een schappelijke tijd zijn bed in kon kruipen. Die tijden zijn nu voorbij. Als zijn vrouw opstaat, slaat hij net de dekens om zich heen. 'Voor 00.00 uur is het drama en om 01.00 uur breekt de hel los', vertelt de nachtbraker over het nieuwe patroon van de jeugd die zijn kroeg bezoekt. Hij verbaast zich erover. 'Alsof ze thuis met een stopwatch in de hand zitten.' Maar de kroegen weer om 02.00 uur dichtgooien wil hij niet. 'Nee joh, ik ben nu al gewend.'
Net als veel andere kroegbazen ziet hij dat het uitgaansleven afneemt. De bazen hebben tien jaar geleden een telling gehouden onder de cafés in het centrum. In totaal werden er 1.500 mensen geteld die hun heil zochten in die kroegen. Vijf jaar geleden werd er opnieuw geteld en kwam het aantal 'stappers' uit op 1.000. 'Waar zijn die 500 mensen gebleven?', vraagt Lindeboom zich af. Hij weet het niet. Over het voortbestaan van de cafés in Katwijk twijfelt hij niet. 'De kroeg is een soort kieteltuin. Mensen blijven hier altijd naartoe komen. Ik vergelijk het altijd met een buis. Ze komen aan de onderkant als puber in de buis en kruipen steeds verder omhoog. Ze ontmoeten vrienden en een geliefde, gaan vervolgens trouwen en verdwijnen rond hun 26e uit de bus. En soms komen ze weer terug. Dat zijn de herintreders', zegt hij droog. Lindeboom klaagt ook niet. Hij heeft het nog steeds naar zin en zegt naar eigen zeggen dat hij fluitend naar zijn werk komt. Op een zaterdagavond komt er 200 man de trap van Stairs opgeklommen om het weekend te vieren. Zijn zelfbenoemde 'speedbar' met vijf barmensen draait dan op volle toeren. Er wordt minder bier verkocht, maar steeds vaker worden er gedistilleerde drankjes gedronken en er wordt regelmatig een gooi gegeven aan het 'shotjesrad'. 'In een korte periode moet er gescoord worden. Maar ze liggen hier niet allemaal te rollebollen hoor.'
Naast de barmensen is er nog een wc-dame, een portier en een glazenloper. Die laatste noemt hij tegenwoordig een medewerker Algemene Dienst, omdat de vacature glazenloper geen hordes jongelui aantrekt. Ook de portier bij de ingang is nog hard nodig om al het 'haantjesgedrag' in te dammen. Lindeboom vindt dat de agressie is toegenomen. Hij noemt alcohol, drugs en de sportschool als reden. De sportschool? 'Ja, ze benne allemaal zo breed tegenwoordig. Er lopen nog maar weinig iele mannetjes rond. Als je groot en sterk bent, stap je minder snel opzij bij een opstootje.' De kroegbaas houdt zelf ook toezicht en roostert zichzelf altijd uit, zodat hij kan bijspringen als dat nodig is. Hij vindt dat hij steeds vaker 'politieagentje' moet spelen. Wordt er niet gerookt binnen? Staat het geluid niet te hard? Is iedereen boven de 18 jaar? 'Ik moet alles in de gaten houden. De boetes zijn er niet minder op geworden. Dat is jammer, want vroeger kon alles.'
Einde in zicht
Lindeboom is de 56 gepasseerd. Heeft hij nog wel zin om de jongelui om hem heen in de gaten te houden? 'Ik vind het omgaan met die leeftijdsgroep juist ontzettend leuk.' De Katwijker is trots op zijn zaak en gaat nooit met tegenzin naar werk, dat volgens hem 'lekker doorhobbelt'. Toch voelt hij dat hij ouder wordt. Bijvoorbeeld als kijkt naar de karren met kratten bier en drank die hij nog uit moet pakken. 'Ja, het einde is wel in zicht. Maar ik zet de zaak nog niet te koop hoor!'
