Van vriendschap naar vuurwerk: zo werd Quick Boys kampioen

Voor het eerst sinds 2004 is Quick Boys weer de beste amateurclub van Nederland. Het kampioenschap werd een optelsom van karakter, vriendschap en clubcultuur. 

Door Jonah van den Oever

Voor teammanager Stefan van Rijn, al meer dan tien jaar in dienst van de club, was het laatste fluitsignaal op vrijdag 9 mei een moment van intense ontlading. ‘Toen Jong Sparta de 1-2 maakte, dacht ik echt: het zal toch niet? Maar toen het eindsignaal klonk, kwam alles eruit. Hier hebben we twee seizoenen keihard naartoe gewerkt.’ Van Rijn benadrukt vooral de kracht van de groep. ‘Dit is echt een vriendenteam. Ze doen veel samen, hebben alles voor elkaar over. En dat zie je op het veld. We hebben dit seizoen te maken gehad met pittige blessures binnen de selectie. Dan is het extra knap dat we zo zijn blijven presteren.’

Teammanager zijn van een selectie waarin een topsportklimaat heerst, vergt veel, vertelt Van Rijn: ‘De tijden veranderen en de lat ligt ieder jaar weer hoger. Zo ook bij Thomas (Duivenvoorden, trainer, red.): ijsbaden regelen, voeding op maat, alles moest kloppen. Ook bij uitwedstrijden als bij AZ moesten we zelf zorgen dat het herstelschema werd gevolgd. En dat deed iedereen, omdat we wisten waar we het voor deden. Het zijn de belangrijke voorwaarden om met elkaar tot een succes te komen.’ 

Volgens Van Rijn was het kampioenschap niet alleen te danken aan kwaliteit, maar vooral aan karakter. ‘Vorig jaar was er ook veel voetbal in de ploeg, maar nu hadden we echte karakterjongens zoals Lukas Hamann, Levi van Duijn en Leonard de Beste. Daardoor konden we het ook over een andere boeg gooien dan alleen voetballend. We wonnen dit seizoen bijvoorbeeld meerdere keren in de blessuretijd. Dat zegt alles.’

Vriendschap

Leonard de Beste, die zijn voetbalopleiding genoot bij Quick Boys, beleefde dit seizoen meerdere hoogtepunten, maar één moment blijft hem in het bijzonder bij: de derby tegen Katwijk. ‘Die 1-3 met een omhaal, uit bij Katwijk, dat was zó’n lekker moment. We waren de betere ploeg, en dan scoren op zo’n manier….’ 

Voor De Beste is het kampioenschap vooral een bekroning op jarenlange toewijding. ‘Deze club is een groot deel van mijn leven. Sinds m’n vierde loop ik hier rond. Je kent iedereen, en iedereen kent jou.’ Zijn mooiste moment van het kampioensweekend? De huldiging op het bordes. ‘Toen die deur openging en ik al die mensen zag… dat vergeet ik nooit meer. Dat was kippenvel.’

Op de vraag wat dit seizoen typeert, hoeft hij niet lang na te denken: ‘Vriendschap. We zijn echt een hechte groep. Elke overwinning vierden we samen. Uit eten, drankje na de wedstrijd, altijd met elkaar. We hebben alles als groep gedaan.’

‘Dat ik het nu zelf mag meemaken, is een droom die uitkomt’

Ook Levi van Duijn beleefde het kampioenschap intens. De in Valkenburg geboren middenvelder begon zijn carrière bij rivaal VV Katwijk, maar maakte op zijn vijftiende de overstap naar Quick Boys. ‘Ik heb als kind gezien hoe Katwijk kampioen werd op het bordes bij het gemeentehuis. Dat ik dat nu zelf mag meemaken, is een droom die uitkomt.’

Zijn vader Hugo van Duijn, oud-keeper van VV Katwijk, was apetrots. ‘Hij zei: ‘geniet ervan, dit is iets wat je nooit meer gaat vergeten’. De teams waarmee hij kampioen werd, zijn nu nog steeds zijn vrienden. Dat zegt alles.’ Voor Levi was het seizoen een lange opbouw naar iets groots. ‘Vanaf het begin voelde je dat het goed zat. En toen we in blessuretijd punten bleven pakken – zoals uit bij Spakenburg en HFC – wist je: dit wordt ons jaar. Zulke goals maakten het verschil, vorig seizoen lukte dat bijna nooit.’

Een moment dat hem kippenvel bezorgde? ‘De Treffers uit. Twee uur reizen en dan zie je een zee van mensen in witte pakken. We wonnen daar, stonden tien punten los, en iedereen geloofde er vanaf dat moment echt in. Toen begon het te kriebelen.’

Clubcultuur

Wat dit kampioenschap extra bijzonder maakt, is de rol van de clubcultuur. Quick Boys werd kampioen met spelers van eigen bodem. Jongens als Leonard de Beste en Jouke Vlieland, die zijn opgegroeid op het sportpark. Stefan van Rijn: ‘Het is zoveel waard om kampioen te worden met jongens die de club écht voelen. Die cultuur merk je overal. Ook kijkend naar het aantal supporters, iedere uitwedstrijd voelde gewoon als een thuiswedstrijd.’

Leonard de Beste: ‘Dat maakt het allemaal zoveel mooier. Als mensen je feliciteren, voel je dat het oprecht is. Iedereen leeft echt mee, dit kampioenschap is van ons allemaal.’ Levi van Duijn vult aan: ‘We zijn nog steeds dezelfde gasten als vroeger, en onze vrienden zijn dat ook. Veel van hen zijn ook gewoon supporters van Quick Boys. Ze stonden bij de huldiging vooraan mee te zingen, in dezelfde shirts als wij. Dat maakt het extra bijzonder. Kampioen worden, en dat delen met de mensen die je al je hele leven kent - dat is niet te beschrijven.’

Hun boodschap aan de jeugdspelers van Quick Boys is helder. ‘Geef nooit op,’ zegt Levi. ‘Blijf hard werken en blijf geloven dat het kan. Leo stond op het punt te stoppen met voetballen toen Quick Boys hem terughaalde van Rijnvogels. En kijk waar hij nu staat. Als je erin blijft geloven, is echt alles mogelijk.’

De blik wordt binnenkort alweer voorzichtig op de toekomst gericht: binnen drie weken begint de voorbereiding op het nieuwe seizoen onder de nieuwe trainer Adrie Poldervaart.