‘Plezier is altijd mijn belangrijkste drijfveer geweest'
Publiekslieveling Joey Ravensbergen neemt afscheid
Joey Ravensbergen speelt aanstaande zaterdag zijn laatste wedstrijd als speler van VV Katwijk. Daarmee komt er een einde aan een lange periode in het topamateurvoetbal.
Door Jonah van den Oever
Na zes seizoenen in het eerste elftal van Quick Boys en vijf bij VV Katwijk vindt Ravensbergen het goed geweest. ‘Ik voel vooral heel veel rust bij de keuze die ik heb gemaakt, zelfs nu het einde nadert. Het bevestigt voor mij dat ik de goede keuze heb gemaakt.’
Carrière
Ravensbergen is een echte Katwijkse voetballer. De linksback uit Katwijk aan Zee begon ooit bij VV Katwijk, maar maakte als jeugdspeler de overstap naar Quick Boys nadat hij werd geselecteerd voor de KNVB-selectie Onder 13. Op Nieuw Zuid groeide hij uit tot een vaste waarde in het eerste elftal, waarin hij meer dan 150 wedstrijden speelde.
In 2021 keerde hij terug naar VV Katwijk, de club waar het voor hem allemaal begon. Daar volgden direct successen met twee landstitels in de Tweede Divisie en in 2024 de verkiezing tot Speler van het Jaar. Door supporters wordt Ravensbergen gewaardeerd om zijn felle speelstijl, grote loopvermogen en mentaliteit. Zelf ziet hij vooral de verbondenheid met de club als iets bijzonders. ‘Ik weet eigenlijk niet beter dan dat VV Katwijk altijd een onderdeel van mijn leven is geweest.’
Berusting
Ravensbergen merkt dat zijn naderende afscheid de afgelopen weken steeds vaker onderwerp van gesprek is. Niet alleen op sportpark De Krom, waar supporters hem regelmatig aanspreken, maar ook op zijn werk in Katwijk krijgt hij veel reacties. De linksback voelt dat mensen het jammer vinden dat hij stopt, zeker nu hij bezig is aan zijn laatste wedstrijden in het oranje-zwart. Zelf kijkt hij echter met opvallend veel rust naar zijn beslissing.
‘Het is niet meer het gevoel van: moet ik dit wel of niet doen? Dat stadium ben ik voorbij. Ik heb er eigenlijk juist heel veel berusting in gekregen. Dat geeft een relaxed gevoel. Het bevestigt voor mij alleen maar dat ik de goede keuze heb gemaakt.’
De verdediger kijkt uit naar een mooi afscheid aanstaande zaterdag, tijdens de thuiswedstrijd tegen Jong Sparta. ‘Het wordt als het goed is mooi weer, mijn twee jongens mogen met de opkomst mee het veld op en na de wedstrijd neem ik in de kantine afscheid van de club. Ik kijk er naar uit.’
Drukte
Het besluit om te stoppen ontstond langzaam in de laatste maanden van vorig jaar. In diezelfde periode besloot Ravensbergen ook om voor zichzelf te beginnen. Sinds 1 december runt hij namelijk een eigen onderneming in personal training en reformer pilates. Kort daarna werd bovendien zijn tweede zoon geboren.
‘Dan ga je alles afwegen. Dat voetbal neemt gewoon ontzettend veel tijd in beslag. Die trainingen, planningen en hele zaterdagen weg. Soms ben je een halfuur thuis van werk en moet je alweer naar de club. Daarbij komt dat ik met mijn eigen onderneming ook flexibel wil zijn als mensen ziek zijn of dingen veranderen.’
Volgens Ravensbergen begon vooral het gebrek aan plezier steeds zwaarder mee te wegen. ‘Ik merkte dat ik het steeds moeilijker kon opbrengen om drie keer per week te trainen. Als dat gevoel komt en andere dingen belangrijker beginnen te worden, dan moet je eerlijk zijn tegenover jezelf. Voor mij is plezier namelijk altijd mijn belangrijkste drijfveer geweest.’
De verdediger bracht VV Katwijk daarom al vroeg op de hoogte van zijn besluit. Nog voordat er over contractverlenging werd gesproken, meldde hij zijn plannen bij de club. ‘Ik vond dat wel zo eerlijk. De club had nog een optie openstaan en als ze iemand anders moesten zoeken, dan hadden ze daar op deze manier in ieder geval ruim de tijd voor.’
Volgens Ravensbergen reageerde de club begripvol. ‘Ze gaven aan mijn keuze te begrijpen. Dat geeft natuurlijk een goed gevoel.’
Humor
Hoewel Ravensbergen uitkijkt naar meer rust, weet hij ook precies wat hij straks gaat missen. ‘Die voetbalhumor, de onderlinge joligheid en elkaar lekker gek maken. Daar hou ik echt van.’
Hij moet lachen als hij vertelt over een recente grap van ploeggenoten Bart Sinteur en Stan van Bladeren. Voorafgaand aan een van de trainingen vorige week, hadden zij namelijk zijn auto stiekem naar de andere kant van het sportpark verplaatst. ‘Na de training liepen we met z’n drieën naar het parkeerterrein en toen was mijn auto ineens weg. Ik dacht serieus: waar staat dat ding nou? Ik had behoorlijk wat stress en rende van hot naar her om mijn auto te zoeken. Uiteindelijk zeiden zij dat ik misschien even aan de andere kant van het parkeerterrein moest kijken, dus dat deed ik. Nou, toen ik eindelijk mijn auto zag, rolden inmiddels de tranen van het lachen over hun wangen. Maar goed, ik heb nog een aantal dagen om ze terug te pakken, haha.’
Ook de wedstrijden zelf bleven door de jaren heen bijzonder. ‘Die spanning rondom grote wedstrijden en derby’s blijft mooi. En als je dan wint, geeft dat echt een geweldig gevoel. Dat is iets wat door de jaren heen nooit minder geworden is.’
Hoogtepunten
In al die jaren als voetballer won de verdediger meerdere prijzen. ‘Dat eerste kampioenschap met Katwijk blijft speciaal, omdat het de club is waar het voor mij allemaal begonnen is.’ Ook het tweede kampioenschap met VV Katwijk staat nog scherp op zijn netvlies. ‘In de winterstop stonden we volgens mij elf punten achter. Toen zeiden we tegen elkaar dat er echt iets moest gebeuren als we nog kampioen wilden worden. Dat we hem uiteindelijk op de laatste speeldag alsnog pakten, vergeet ik nooit meer.’
Daarnaast kijkt hij met trots terug op zijn periode bij Quick Boys. ‘Dat eerste kampioenschap daar in het eerste elftal van zo’n grote amateurclub blijft je ook altijd bij. Het was bovendien mijn eerste kampioenschap als voetballer, dat maakt het des te gedenkwaardiger.’
Een persoonlijk hoogtepunt volgde in 2024, toen Ravensbergen door de supporters van VV Katwijk werd uitgeroepen tot Speler van het Jaar. ‘Dat vond ik echt mooi. Zeker als verdediger win je zo'n prijs niet snel. Vaak gaat het toch naar aanvallers.' Volgens Ravensbergen speelde mee dat hij dat seizoen ook regelmatig als linksbuiten speelde. ‘Dat ging eigenlijk best goed. Ik had aardige statistieken en daardoor viel het misschien wat meer op.'
Spanningen
De derby’s tussen Quick Boys en VV Katwijk speelden een grote rol in de loopbaan van Ravensbergen. Als speler van beide clubs kreeg hij regelmatig te maken met de emoties en spanningen die rondom die wedstrijden leven. Vooral na zijn overstap van Quick Boys naar VV Katwijk merkte hij hoe fel supporters soms kunnen reageren.
‘Dat soort dingen komen bij derby’s altijd weer terug. Dat weet je ook van tevoren. Soms gebeuren er dingen die gewoonweg vreselijk zijn, maar uiteindelijk moet je dat ook weer achter je laten.’
Volgens Ravensbergen kunnen spelers daar zelf vaak weinig aan doen, terwijl zij wel degene zijn die ermee geconfronteerd worden. ‘Als speler kun je er eigenlijk niet veel mee. En als je er iets van zegt of ergens op reageert, dan ben je meteen degene die het verkeerd doet. Dat vind ik soms echt de omgekeerde wereld.’
Hij noemt als voorbeeld een recente derby tegen Rijnsburgse Boys, waarin volgens hem de grens soms werd overschreden. ‘Onze keeper werd daar de hele tweede helft uitgescholden, ook met dingen richting familieleden erbij. Als speler probeer je dat te negeren, maar het gebeurt wel. En toen hij aan het einde hierop reageerde richting de supporters, kreeg hij een gele kaart. Dat vond ik zo onrechtvaardig, kennelijk moet je als speler, ongeacht wat er naar je hoofd geslingerd wordt, alles maar pikken.’
De linksback merkt dat negatieve reacties richting spelers de afgelopen jaren sterker zijn geworden. Vooral sociale media spelen daarin volgens hem een grote rol. ‘Door sociale media en Instagram is het veel makkelijker geworden om spelers direct te bereiken en te beledigen. Dat zie je niet alleen hier, maar ook in het betaald voetbal. Het wordt steeds erger en er is moeilijk een oplossing voor te bedenken.’
Toch probeert Ravensbergen er zelf zo nuchter mogelijk mee om te gaan. ‘Het enige wat je eigenlijk kunt en moet doen, is het naast je neerleggen en niet reageren. Maar ik vind wel dat spelers beter beschermd moeten worden tegen al deze ongein.’
Verbonden
Helemaal verdwijnen uit het voetbalwereldje doet Ravensbergen niet. Met zijn onderneming blijft hij sponsor van VV Katwijk en hij verwacht nog vaak op De Krom te zijn. ‘Ik blijf sowieso verbonden aan VV Katwijk. Al mijn vrienden lopen hier rond en straks gaan mijn jongens waarschijnlijk ook voetballen bij deze prachtige club.’
Daarnaast sluit hij niet uit dat hij ooit nog op lager niveau actief wordt. ‘Ik ga me inschrijven als spelend lid. Mocht ik het echt missen, dan kan ik altijd nog een keer bij Katwijk 2 voetballen bijvoorbeeld. Eén keer trainen in de week en op zaterdag een wedstrijd, dat lijkt me nog wel leuk om te doen.’
Ook buiten het voetbal kijkt Ravensbergen alvast vooruit. ‘Ik tennis nu al af en toe, en straks wil ik dat veel meer gaan doen. En natuurlijk tal van andere dingen waar ik nu minder tijd voor heb, quality time met mijn kinderen bijvoorbeeld. Ze zijn nu nog jong, ik wil zoveel mogelijk bij ze zijn.’
Dat hij straks niet meer iedere week op het veld staat, voelt voor Ravensbergen nog wel een beetje onwennig. Toch overheerst vooral tevredenheid. ‘Ik heb mooie jaren gehad, veel prijzen gewonnen en geweldige momenten meegemaakt. Ik kijk er met een heel goed gevoel op terug.’