Wimpje woont voor de liefde in Roemenië
‘We raakten niet uitgepraat’
Als we landen op Sibiu Airport in Roemenië worden we overvallen door het beeld van de besneeuwde Karpaten op de achtergrond. We worden afgehaald door de Katwijkse Wimpje Rovers (35) en Vladimir Turcu (37). Na een innige omarming van onze dochter en haar vriend rijden we naar de stad.
Door Piet Rovers
Mijn dochter Wimpje woont sinds een half jaar in Roemenië bij haar vriend. Het begon allemaal met haar voorliefde voor natuur en wandelen. Via Instagram ontmoette ze Vladimir. ‘Ik zag een foto van hem en hij begon een gesprek via de chat. We raakten niet uitgepraat. Het klikte en dus besloot ik hem op te zoeken in Noorwegen waar hij was in verband met een uitwisseling van de universiteit waar hij lesgeeft aan studenten. Het klikte zo goed van beide kanten dat ook Vladimir een aantal bezoeken aan mij en familie in Katwijk heeft afgelegd. Toen heb ik de sprong gewaagd om naar Roemenië te verhuizen’, vertelt Wimpje enthousiast.
In hun appartement in de stad worden we gastvrij onthaald met lokaal eten waarbij we als eerste een drankje krijgen aangeboden dat de vader van Vladimir heeft gemaakt. Sibiu is een stad in Transsylvanie, in het midden van Roemenië, op zo’n viereneenhalf uur rijden van de hoofdstad Boekarest. Er wonen 137.000 inwoners.
Eigen boodschappen halen
Wimpje heeft een tijdje gewerkt in een koffiecafé in het badhuis van Sibiu, maar momenteel werkt ze freelance in customer service.
Met Vladimir spreekt ze in het Engels vermengd met wat Roemeens en Nederlands. De Roemeense taal kan ze goed lezen en redelijk spreken. ‘Dat is voornamelijk te danken aan mijn schoonmoeder. Die heeft net als ik een voorliefde voor bakken en zo leerde ik de taal langzaam maar zeker spreken. Ik kan nu op de markt mijn eigen boodschappen halen.’
Die middag wandelen we in de middeleeuwse stad, die vol staat met fraaie karakteristieke gebouwen. Als we een plein oversteken om naar het museum te gaan, loopt een jonge man naar Vladimir en begroet hem met een handdruk en de woorden ´goedemiddag professor´. Dan besef ik des te meer dat Roemenië echt een andere cultuur is. De dingen gaan hier net even anders dan in Nederland.
Kibbeling
Wie in het buitenland woont, kan ook dingen missen. ‘De zee, het strand en natuurlijk mijn zussen, broer en jullie, de rest van mijn familie´, zegt Wimpje direct. ´Maar ook kibbeling en het indonesische eten´. Al is dat laatste niet echt Katwijks, merkt Wimpje lachend op.
Dan gaan we naar de plek waar Vladimir de bewuste Instagram-foto gemaakt heeft, waarna het verhaal samen begon. Op de skibaan in de bergen staan mijn dochter en schoonzoon samen gelukkig te zijn, arm in arm de herinneringen op te halen. Op dat moment verschijnt er door de mist de sneeuw die het romantische plaatje compleet maakt.
Ze laten ons graag een beetje cultuur snuiven. In korte tijd bezoeken wij vele musea, parken en kerken waarvan sommigen zelfs ommuurd zijn, omdat de bewoners in gevaarlijke tijden bescherming zochten. Vele torens hebben wij beklommen om uit te kijken over de daken naar het imposante landschap.
Verlaten dorpje
Tenslotte gaan we een nachtje slapen in Petis, waar de ouders van Vladimir een kleine boerderij hebben opgeknapt. We rijden over een pad vol met kuilen. Als we het dorpje aan het eind van de weg bereiken ziet het er verlaten uit. Het dorpje wordt nog door enkele mensen bewoond. Als we door het hek rijden zien we druiven, peren, appelbomen en stuiken met frambozen en bramen ‘Daar maak ik jam van, we bewaren alle glazen potten’, zegt Wimpje. De vader van Vladimir maakt ook zijn eigen wijn, die ik later nog te proeven krijg.
Het valt mij op hoe gastvrij deze mensen zijn. De barbecue wordt aangestoken. Ik schrik van de grote karbonades en worsten. Op het eind van de avond komen de buren. De buurvrouw heeft nog wat lekkers meegenomen. Het communiceren met zijn ouders en de buren gaat via Wimpje. We zijn verbaasd over hoe goed zij de Roemeense taal machtig is. Een enkele keer kijkt ze vragend naar Vladimir. Er vallen geen stiltes tijdens het gesprek. Het lijkt bijna op een Katwijkse verjaardag. Er wordt veel gelachen. En we bemerken dat Wimpje echt is opgenomen in de familie. Ze heeft zich helemaal aangepast aan Roemenië. We eindigen de dag in een kamer waar de op hout gestookte kachel heerlijke warmte afgeeft. Net zo warm als ons bezoek aan onze dochter die het wel ziet zitten om hier oud te worden. Samen maken ze plannen voor de toekomst: een stukje grond voor een huis samen, trouwen en de dingen die ze samen willen gaan ondernemen.
