Bedstro
Het loslaten van de Sluisweg is voor ons een stuk makkelijker geworden door mijn lichamelijke ongemakken, het voelt lekker aan in onze nieuwe maisonnette schuin boven de Hema met alles spiksplinternieuw en het terras is een geweldige aanwinst.
Het is bijna 100 vierkante meter groot en we zitten de hele dag in de zon. En beslissingen over keukens , badkamers, vloeren en wanden zijn allemaal door de verkoper genomen en helemaal naar onze zin.
Het gaat trouwens goed met de immuuntherapie, de bloedwaarden gaan de goede kant op en ik word weer minder inactief, deze column is daar een bewijs voor.
Toen ik het in mijn kennissenkring had over allerlei kosten die je moet maken bij een verhuizing, kwam al snel de uitdrukking Verhuizen kost bedstro naar voren, een heel oud spreekwoord uit de tijd dat matrassen nog bestonden uit met stro gevulde jute zakken die op de plek van aankomst opnieuw gevuld moesten worden. Ik had er overigens nog nooit van gehoord.
Verhuizen brengt veel onkosten mee; immers ‘driemaal verhuisd is zoo goed als éens verbrand’ (Harreb. III, 72 b), welke laatste zegswijze ontleend is aan Benjamin Franklin.
Ondanks het idee dat we alles mooi vonden, blijkt er toch een aantal zaken te doen die onze woning beter bij onze woonwensen laten passen.
Het gaat om een bank, fauteuils stoffering, rolluiken, rolgordijnen een airco i.v.m. de hoge temperaturen in de zomer.
Toch nog aardig wat bedstro.
Johan Hamert