Fietsen
Of ik het kort wil houden, luidt het verzoek van de redactie van deze krant. Voor het eerst in ik weet niet hoe lang, moet ik de ruimte van deze column delen met een advertentie.
Nou ja zeg, het mot toch niet gekker worden. Maar toen bedacht ik, dat het waarschijnlijk een advertentie van een politieke partij zou zijn. Met de verkiezingen in het zicht, komen er ook meer advertenties van de partijen die daarvoor voldoende geld in de partijkas hebben zitten.
Nee, meldde de redactie, het ging om een advertentie van een school. Het is namelijk de tijd van de open dagen van het voortgezet onderwijs.
Ik had het kunnen weten, want het is echt niet zo heel lang geleden dat wij met twee van onze kinderen de open dagen bezochten. Meestal voor de gezelligheid, want vaak stond de keuze voor een school bij voorbaat al vast. Omdat er een vriendje/vriendinnetje naar toe zou gaan. Omdat ze geen zin hadden om kilometers ver te fietsen, omdat pa en ma niet wilden beloven ze bij slecht weer te brengen en te halen. Omdat ouders en kinderen van mening verschilden over wat nu precies 'slecht weer' is.
Inmiddels wordt er zelfs over de fietsafstand naar die school die zo lekker dichtbij was bij ons thuis gezucht en gesteund. 'Waarom hebben wij geen elektrische fiets?', krijg ik met enige regelmaat te horen. 'Omdat gewoon fietsen veel gezonder is', luidt mijn standaard antwoord. 'Ja maar iedereen heeft op school een elektrische fiets!'
Volgend jaar mogen we weer naar de open dagen. De jongste spruit weet nog niet welke school, maar één ding weet ze wel heel zeker: de nieuwe fiets die staat voor de overgang van basis- naar voortgezet onderwijs moet een elektrische fiets worden.
En misschien komt die er ook wel. Maar dan voor mij, omdat het mij stiekem heerlijk lijkt om bij al die wind rustig door te kunnen trappen en nog lekker hard ook. Maar hoe verkoop ik dat aan mijn kinderen?
criticaster@katwijkschepost.nl